وقتی سازگاری فرزندتان خطرناک می شود: پدیده «فانینگ» در نوجوانان و راهکارهای مقابله با آن

بسیاری از والدین از داشتن فرزندانی با خلق و خوی آرام و سازگار خوشحال می شوند، اما روانشناسان هشدار می دهند که گاهی اوقات این سازگاری بیش از حد، نشانه یک رفتار ناسالم به نام “فانینگ” (Fawning) است. فانینگ یک واکنش استرس زا است که در آن نوجوانان برای راضی نگه داشتن دیگران و جلوگیری از درگیری، نیازها و احساسات خود را سرکوب می کنند. این رفتار در درازمدت می تواند منجر به مشکلات جدی روانی و حتی گرایش به مواد مخدر شود. اما والدین چطور می توانند این رفتار را تشخیص دهند و به نوجوانان خود کمک کنند؟ در ادامه به این پرسش ها پاسخ می دهیم.

وقتی سازگاری نوجوانان خطرناک می‌شود: پدیده «فانینگ» و راه‌های مقابله

به گزارش خانه مهتاب از یاهو نیوز، اکثر والدین از داشتن فرزندی با خلق و خوی آرام و سازگار لذت می برند، اما این آرام بودن همیشه هم نشانه خوبی نیست و می تواند علامتی از یک پدیده روانشناختی به نام “فانینگ” باشد. فانینگ یک واکنش استرس زا است که در آن فرد برای جلب رضایت و آرام کردن اطرافیان، از نیازها و احساسات واقعی خود چشم پوشی می کند. وقتی نوجوانان همیشه لبخند می زنند، با همه موافقند یا در برابر ناراحتی و خشم خود سکوت می کنند، ممکن است این رفتارها تنها نشانه ادب نباشد. همانطور که “چلیان مک کاماس”، درمانگر و صاحب کلینیک “Kind Heart Counseling” توضیح می دهد، این رفتار می تواند نوعی از “مردم آزاری” یا “سازشکاری” باشد.

فانینگ چیست و چرا خطرناک است؟

دکتر “همیلتون گایانی”، روانپزشک دو مدرکی، فانینگ را نوعی از پاسخ به استرس می داند، مشابه با واکنش های جنگیدن، فرار یا سکون. او می گوید: “فانینگ به معنای تلاش بیش از حد برای جلب رضایت دیگران، اجتناب از درگیری و پنهان کردن نیازها یا احساسات خود است.” این رفتارها ممکن است شبیه به ادب یا بلوغ به نظر برسند، اما اغلب از ترس یا درد عاطفی سرچشمه می گیرند. دکتر گایانی توضیح می دهد که در اعماق وجود، برخی از نوجوانان احساس اضطراب می کنند و از بیان دیدگاه یا “خود واقعی” خود می ترسند. آنها ممکن است به این دلیل این گونه رفتار کنند که اغلب نادیده گرفته می شوند، احساس ناامنی می کنند یا در حال گذراندن یک استرس عاطفی هستند. اگر این الگوهای رفتاری بدون حمایت والدین ادامه پیدا کند، می تواند منجر به مشکلات روانی در آینده شود.

نشانه های فانینگ در نوجوانان

دکتر “سارا وری لی”، روانشناس کودک، فانینگ را یک واکنش به تروما (آسیب روحی) می داند که بسیار رایج تر از آن چیزی است که فکر می کنید. او می گوید نوجوانانی که از این رفتار استفاده می کنند، برای راضی نگه داشتن دیگران از هیچ تلاشی فروگذار نمی کنند. این نشانه ها شامل موارد زیر است:

عذرخواهی برای هر چیز کوچکی
تلاش بیش از حد برای خوشحال کردن دیگران
جستجوی تایید بیرونی برای احساس ارزشمند بودن
دشواری در بیان نیازهای خود
ناتوانی در بیان افکار و احساسات به دلیل نگرانی از ناراحت کردن دیگران
سرکوب احساسات خود
اولویت دادن به نیازهای دیگران نسبت به نیازهای خود
مشکل در تعیین مرزها یا “نه” گفتن به دوستان، معلمان یا اعضای خانواده، حتی اگر به ضرر خودشان باشد.
ارتباط فانینگ و مردم آزاری

فانینگ و مردم آزاری (People Pleasing) ارتباط نزدیکی با هم دارند، اما فانینگ جدی تر است؛ چرا که فرد فقط به دنبال تایید نیست، بلکه به دنبال امنیت نیز هست. “امیلی وایت”، درمانگر خانواده، می گوید: “در مردم آزاری، هدف جلب تایید است. اما در فانینگ، هدف محافظت از خود است.” او اضافه می کند که تشخیص این رفتارها در نوجوانی دشوار است؛ زیرا در این سن، احساس تعلق به یک گروه همسالان می تواند برای بقا ضروری به نظر برسد.

پیامدهای فانینگ برای سلامت روان

فانینگ یک استرس مداوم ایجاد می کند که مدیریت آن برای نوجوانان دشوار است. افرادی که درگیر این رفتار هستند، به طور مداوم به احساسات دیگران توجه می کنند، احساسات خود را پنهان می کنند و خود را مسئول شاد نگه داشتن دیگران می دانند. فشار ناشی از این رفتار می تواند طاقت فرسا باشد.

چرا والدین باید هوشیار باشند؟

چالش اصلی این است که فانینگ اغلب شبیه به یک رفتار خوب به نظر می رسد و باعث می شود والدین نوجوان خود را به دلیل مودب یا مفید بودن ستایش کنند، بدون اینکه متوجه شوند فرزندشان در حال دست و پنجه نرم کردن با یک مشکل است. این امر می تواند کمک رسانی به آنها را به تاخیر بیندازد. مک کاماس می گوید: “من با حداقل یک سوم از نوجوانانی که کار می کنم، نوعی از رفتار فانینگ را مشاهده می کنم. بسیاری از آنها کمال گرا یا بسیار حساس هستند. برخی حتی در جلسات درمانی با من نیز این رفتار را نشان می دهند. آنها از بیان اینکه می خواهند در مورد چیز دیگری صحبت کنند یا یک مهارت به کار آنها نمی آید، خودداری می کنند؛ چون نمی خواهند من ناراحت شوم.” برخی از نوجوانان برای کنار آمدن با این احساسات، به مواد مخدر و الکل روی می آورند. این مواد می توانند به آنها کمک کنند تا قبل از رویدادهای اجتماعی آرام تر شوند یا پس از آن احساس آرامش کنند.

نشانه های استفاده از مواد مخدر برای مقابله با فانینگ

دکتر گایانی می گوید استفاده از الکل یا مواد مخدر قبل از رویدادهای اجتماعی، نشانه اصلی استفاده از آنها برای کنار آمدن با فانینگ است. او همچنین به والدین توصیه می کند به دنبال این نشانه ها باشند:

استفاده از مواد به عنوان یک “کلید خاموش”: این الگوی استفاده از مواد برای فرار از پریشانی یک مسیر کلاسیک به سمت وابستگی است.
مشکل در تعیین حد و مرز: افرادی که درگیر فانینگ هستند، اغلب نمی توانند برای مصرف مواد حد و مرز تعیین کنند.
پنهان کردن مصرف: نوجوانانی که فانینگ دارند، از ناامید کردن دیگران متنفرند، بنابراین مصرف مواد خود را پنهان می کنند.
استفاده از مواد برای محبوب به نظر رسیدن: برخی نوجوانان از مواد برای حفظ رفتار مردم آزارانه خود و مقابله با استرس تلاش برای شاد کردن همه، استفاده می کنند.

نکاتی برای والدین

وقتی رفتار فانینگ را در فرزند خود مشاهده می کنید، ممکن است وسوسه شوید که او را وادار به تغییر رفتار کنید. اما این کار تنها باعث تکرار همان رفتار با شما می شود. وایت می گوید: “کمک به نوجوان برای آگاه شدن از افکار و احساسات خود و اعتماد به نفسشان، نقطه شروع است.” در اینجا نکاتی وجود دارد که می توانید انجام دهید:

احساسات آنها را تایید کنید: به آنها بفهمانید که احساسات، نیازها و نظراتشان مهم است.
مرزهای سالم را الگو قرار دهید: به آنها نشان دهید که “نه” گفتن و بیان نیازها بدون ترس از طرد شدن، بی خطر است.
استقلال را تشویق کنید: به آنها فرصت دهید تا تصمیم گیری کنند و آنها را در محیط های امن به صحبت کردن تشویق کنید.
در صورت نیاز، به دنبال حمایت حرفه ای باشید: اگر غم، خشم، اضطراب یا رفتارهای پرخطر مداوم مشاهده کردید، کار با یک درمانگر می تواند به آنها کمک کند تا حس “خود” را تقویت کرده و راهبردهای سالم تری را برای مقابله با مشکلات بسازند.

مک کاماس می گوید: “بسیاری از والدین وقتی به آنها می گویم که آرام و سازگار بودن همیشه چیز خوبی نیست، شگفت زده می شوند. وقتی آنها فانینگ را به عنوان یک مشکل واقعی می بینند، می توانند به نوجوان خود کمک کنند تا روابط سالم تر و واقعی تری بسازند.”